Fibaline Showroom

Ana Sayfa Mimarlar Mimarlık Ofisleri Projeler Proje Tipleri Yarışmalar Ödüller Etkinlikler Kitaplar Süreli Yayınlar Okullar Kentler Arkiv Seçkileri

Projeler

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
1920-29 1930-39 1940-49 1950-59 1960-69 1970-79 1980-89 1990-99 2000-09

Arkiv > Projeler > Fibaline Showroom

Son güncelleme tarihi : 23/06/2008 11:59

Fibaline Showroom

Tasarım Ekibi

Can Çinici
Bünyamin Derman
Çağlayan Çağbayır

İşveren

Fiba Gayrimenkul

İletişim bilgilerini görüntülemek için üye girişi yapmalısınız!

Proje Tarihi

2006

Yapım Tarihi

2006

Proje Tipi

Mağaza

Yapım Türü

Çelik

Açıklama

Konu:
Fiba GYO tarafından Bahçeşehir'de gerçekleştirilecek olan 354 birimlik Fibaline Konutları Projesinin satış ve pazarlama aşamalarında kullanılacak bir servis binasının tasarlanması. 650 m2.lik inşaat alanı olan yapının programı sergi ve sunumların yapılacağı bir ana hol, ofis bölümü, A-T tipi bir örnek daire ve servis hacimlerinden oluşmaktadır. Yapının planlanan ömrü 2 yıldır. Tasarımı Mayıs 2006'da, uygulaması da Haziran-Eylül 2006 ayları arasında gerçekleşmiştir.

Yaklaşım:
Üretimin doğasının -dolayısıyla endüstriyel konut üretiminin- geçirdiği dönüşümlerin mimari tasarım alanına nasıl ve hangi araçlarla (mü)dahil olduğu ve mimarlığın buna ne yönde tepki verebileceği konusunda pratik geliştirmek.

Problematik:
Sorun basittir; geç kapitalist üretim aynı anda “bir ve çok” olma paradoksunu aşmak zorundadır ve bunu yaparken de ne üretimin rasyonalizasyonundan (A-T) ne de tüketicisinin biricikliğinden [ev] vazgeçemeyecektir. Bulduğu çözüm de o denli basittir; aşmak yerine tam da bu yarılmanın kendisinin üretimini yapmak, çoğaltılacak olanı (A-T) ve ona dair imge-nesneyi eşzamanlı (hatta daha önce) üretmek ve muhatabının arandığı bir rotasyona sokmak. İmge-nesnenin çeşitli özdeşleşme süreçleriyle harcı olduğu kimlik inşaasının garantilediği tüketicinin biricikliği ve buna dair tüketim bilgisinin organize ettiği bildik mekanik çoğaltım. Kapitalist üretimin kadim “özü itibari ile bir olan süreçlerin ayrışması” sorununu çözmeye yeltenen son sürüm post-fordist üretim biçiminin teknikleri dahilinde mimarlığın olanakları nelerdir?

Süreç:
Tasarım süreci tümüyle bir yeniden-üretim sürecidir. Varolan-süregiden bir tasarım sürecini kendisine mutlak bağlam olarak almıştır. “Yer”leşilecek dünyaya dair her bilgi ofis içinde bulunmaktadır, ve hatta orada üretilmektedir; gerçek arazisi olmakla birlikte “yer” kurgusaldır; topoğrafyası şimdiliktir; doğru vaziyet planı ise içlerinden şanslı bir tanesinin seçilmiş olduğu düşey stok cephesidir; formu öncelediği blokların makro-formunu müjdeler; ilksel fikirlere ihtiyaç duymadığından maketi, eskizi, vb. gibi tasarım araçları yoktur. Dolayısıyla tamamıyla asıl süreci kendine yurt edinen atipik bir ikincil okuma-üretim sürecidir.

Öneri:
Her tasarım kararı ana projedeki konutları ve biraraya gelişlerini mümkün kılan temel kararların uzantısıdır. Bağlamı oluşturan ana projedeki yaklaşımlar, nedensellik ilişkileri koparılarak ya da değiştirilerek satış ofisi için yeniden-üretilmiştir. İlk olarak program elemanları merkezi yeşil alan etrafinda örgütlenmiştir. Örnekleme için seçilen brüt 158 m2lik üç odalı A-T tipi konut, yaşama mekanları iç bahçeye bakacak şekilde döndürülerek cadde cephesine paralel yerleştirilmiştir. Caddeye bakan sağır cephesi ise marka yüzeyi olarak kullanılmış, odaların bulunduğu cephe ise kabuğu yırtarak kendini göstermiştir. Ana projeye kimliğini veren olası öbekleşme hatlarını kesen çatı kabuğu ise burada cephe düzleminde tüm yapıyı saran “logo-şey”e dönüştürülmüştür. İlkinde istifi sonlayan biçimsel jest ikincisinde mekansal organizasyonun kurucusudur. Ana projede bahçe dupleksleri ile bloğun geri kalan katlarını birbirinden ayıran, yerden koparan kabuk satış ofisinde de benzer bir görev yüklenir. Marketle, müze karışımı bir işlevi olan satış ofisi gündelik hayattan 1.20 m. yukarıdadır, ve bu farklı kategorilerdeki iki yatay düzlem geniş, rıhtsız basamaklı bir merdivenle ayrılır-birleştirilir. Ana hol 6 m. tavan yüksekliğine sahip kare planlı bir hacimdir. Bir tarafında iç bahçe ve örnek dairenin cephesi, diğer tarafında ise zemin katta servis, asma katta da ofis hacimleri bulunmaktadır.

Sonuç:
Baştaki problematiğe geri dönmek gerekiyor; “ayrışan dünyalar” arasındaki mesafenin katedilebilmesi için üretimin tüketim eliyle örgütlenmesi ve bunun için de gerekli olan imge-nesne rotasyonu. Aslında standartlaştırılmış metaları alıp eşsiz görünmelerini sağlamak ya da herkes için ulaşılabilir olmayan malın kendisinin yerine elde edilebilir görüntüsünü ikame etmek, zaten uzun süredir iş başında olan reklamcılığın hünerlerinden. Burada karşılaşılan, mimari tasarım araçlarıyla reklamcılık yapıyor olmak değildir. Yani “örnek daire”, tasarlanmış istifin içinden seçilen bir [ev]'in seyirlik bir nesneye tercüme edilmesiyle meta formu alıyor değildir. Durum bunun tam tersi, “örnek daire” inşaası [ev]'deki çoktan orda olan meta formunu ortaya çıkarıyordur. Bu durumda “Satış Ofisi ve Örnek Daire” projesinin kendisi de, ana projedeki tasarım kararlarına ait referans havuzu ve kavram setine, mevcut üretim biçimi tarafından ne yolla el konulduğunu ve dönüştürüldüğünü sahneleyen, bu çok-disiplinli yeniden-üretimin kendisini de bir yapıda sabitleyen bir mimarlıktır. Artık genel olarak "tasarlanmış olmaya" gün geçtikçe artan hevesin nedenleri hakkında daha fazla fikre sahibiz. Özneler bireysel mevcudiyetlerine tanıklık ettirmek için metaya ihtiyaç duyuyor olabilirler. Ama en az onun kadar apaçık olan, nesnelerin de kendilerindeki o “fazla”nın garantörlüğünü üstlenecek bir simgesel otoriteye ihtiyacı olmasıdır.

Görüntüler