FMV Erenköy Güneş Kampüsü Yarışma Projesi

Ana Sayfa Mimarlar Mimarlık Ofisleri Projeler Proje Tipleri Yarışmalar Ödüller Etkinlikler Kitaplar Süreli Yayınlar Okullar Kentler Arkiv Seçkileri

Projeler

A B C Ç D E F G H I İ J K L M N O Ö P Q R S Ş T U Ü V W X Y Z
1920-29 1930-39 1940-49 1950-59 1960-69 1970-79 1980-89 1990-99 2000-09

Arkiv > Projeler > FMV Erenköy Güneş Kampüsü Yarışma Projesi

Son güncelleme tarihi : 23/06/2008 12:40

FMV Erenköy Güneş Kampüsü Yarışma Projesi

Tasarım Ekibi

Nevzat Sayın
Han Tümertekin

Yardımcı Mimar(lar)

Mert Eyiler
Ebru Tabak
Gezin Evren
Gül Neşe Doğusan
Ebru Ela Ercan
Hakan T. Şengün
Eylem Erdinç

Mekanik Projesi

Serper Giray

Elektrik Projesi

Tülay Kanıt

Statik Projesi

Zihni Tekin

Mimarlık Ofis(ler)i

Nevzat Sayın Mimarlık Hizmetleri Ltd. Şti.
Mimarlar Tasarım

İşveren

Fevziye Mektepliler Vakfı

İletişim bilgilerini görüntülemek için üye girişi yapmalısınız!

Proje Tarihi

2001

Proje Tipi

Yapım Türü

Çelik

Açıklama

Farklı dönemlerde ve farklı dünya görüşlerinde, çeşitli şekillerde tarif edilmiş bir kurum olan okul, düşünsel altyapısı, programı ve en çok üretilen kentsel yapı türlerinden biri olarak mimari niteliği üzerine ayrıntılı düşünülmüş konulardan biridir.

FMV Erenköy Güneş Kampüsü ile ilgili olarak hazırlanan dosya her iki konuda da açık, değerli bilgiler içeriyor. Okulun kavramsal ve mekansal karşılığı olarak özetlenen görüşlerin önemli bir bölümüne içtenlikle katılıyoruz. Bu nedenle, genel anlamda bir okul tanımı yapmak yerine doğrudan konu ile ilgili düşüncelerimizi ifade etmek istiyoruz.

İstanbul'da, birçok bölgeye oranla daha düzenli olsa bile sıradan, sıkışık ve önemli karakteristikleri olmayan bir çevrede kurtarılmış bölge gibi duran arazi, hemen bitişiğindeki şehir içi ormanıyla birlikte eşsiz bir mekan'a dönüşüyor. Arazi yanındaki yüksek apartmanın çatısından gördüklerimiz şaşırtıcı ve etkileyici. Belki bu yüzden, bahçeyi olabildiği kadaraz "hırpalamak" geçiyor aklımızdan. Yoğun ağaç dokusu dışında üç alan var. Kendi içinde üç bölüme ayrılmış ve ara mekanlarla birleştirilmiş yaygın bir okul şeması ile başladık. Daha sonra bu şemayı ağaçların arasına yayılan modüler bir şemaya dönüştürmeye çalıştık. Her defasında bahçeye fazlasıyla müdahele eden bir yapının oluştuğunu görüp, yerleşmek için uygun bulduğumuz alanlardan birine doğru çekilmemiz gerektiği kararını verdik. Tek yönlü ve sıkışık trafikli Sinan Ercan Sokak üzerindeki giriş yerine Saray Sokak üzerindeki girişin doğru olacağı görünüyordu.

Arazi ile cami arasındaki duvarın doğrultusunu mevcut yapıya doğru uzattığımızda giriş doğrultusunu ve yapı-bahçe arakesitini oluşturduğumuzu düşündük. Geçirgen bir ekran gibi düşündüğümüz bu yüzeyin bir yanında korumak için özen gösterdiğimiz bahçe, diğer tarafında da yapı olacaktı.
Birkaç önemli nokta aynı anda çözülmüş görünüyordu.

Giriş; sakin iki yönlü trafiği olan, çok noktadan ulaşılabilen, giriş çıkış ve park için kullanışlı alanları olan bir yolun üzerinde ve olabileceği en iyi noktada çözülebiliyordu. Okul girişi ve oditoryum, sporsalonu gibi dışa açık mekanların girişleri, kapalı otopark, mutfak ve teknik servis girişleri aynı noktadan yapılabiliyordu. Bu çözüm güvenlik, çevre ilişkileri, az sayıdaki yolun çok işlevli olarak kullanılması gibi nedenlerle olumluydu. Arazideki kot farklarını girişlere yansıtarak kullandığımızda sakıncalı kesişmeleri önleyebiliyorduk. (Öneri imar planında park olarak görülen ağaçlık alan eski girişin olduğu uzantı ile takas edilebilir.) Otopark acil çıkışı ve ileride yapılması halinde kapalı yüzme havuzu dış kullanımı için arsa sınırında biten çıkmaz sokaklar kullanılabilir.

Oditoryum ve kapalı spor salonu okul içinden ve dışandan kolaylıkla kullanılabilir olmalıydı. Caminin bahçe duvarına yaslayarak yerleştirdiğimiz bu yapı, hiç ağaç olmayan alanı kullanmak, az hafriyat yapmak ve cami ile okul arasında kendiliğinden bir separasyon işlevi görmek gibi önemli özellikler taşıyordu. Dışa dönük kullanma biçimiyle okulun diğer bölümlerinden farklı olan bu yapı, ekranın yapı tarafında kalan ağaçlık alan gibi diğer tarafta yer alan yapının küçük parçası olarak ekranın bahçe tarafına geçebilirdi. Üstelik aşamalı yapım için iyi bir ayrımdı.

Ortak kullanım mekanları, ana cadde, sokak ve meydanlarla, çocuklar için birarada olmanın sinerjisini artırarak aktarabiliyordu. Kent içinde özel bir mekan olduğunu düşündüğümüz masalsı bahçeden içini görebildiğimiz ve içinden bahçeyi görebildiğimiz varla yok arasında "kocaman" birsera olarak düşünülebilirdi. Dışarısı gibi olan ama kendi iklimini, yetişme koşullarını oluştuarbilen pozitif enerji üreten bir sera.

Bütün katlara ulaşan rampalar ve merdivenler yataydaki hareketliliğin düşey aktarıcıları olarak ana cadde, sokak ilişkilerini yeniden düzenleyip, çok amaçlı kullanımların mekanlarının oluşmasına katılıyorlardı. Birçok okulda istendiği halde oluşturulamayan, bütün öğrencilerin birarada olabildiği kapalı mekan kendiliğinden oluşuyordu. Üstelik başka bölümler arasına sıkışmadan. Korunması istenen mevcut yapıyı da içine alarak. Çocukların okul dışı zamanlarda içinde olup, sevdikleri, etkilendikleri çarşı, havaalanı, sirk, lunapark, müze, fuar mekanlarından fragmanlar taşıyan ortak mekanın 2000 öğrencinin yaşayacağı bir okulda tam da çocukların hak ettiği gibi çözülebildiğini düşündürüyordu mekan.

Derslikler, laboratuvarlar gibi konsantrasyonun yüksek olması gereken faaliyetlerin sürdürüldüğü mekanlar, ortak mekan'a açılan, korunaklı, kendine ait mekanlar olmalıydı. Kalabalık bir caddede yürürken hemen yanımızda farkettiğimiz bir kapıdan içeri daldığımızda karşımıza çıkan sakin, yumuşak ışıklı, içinde kalabileceğimiz ve biraz sonra, yeniden, dışarı çıkıp, akıp gidebileceğimiz, seslerin, ışıkların usulca içeri süzüldüğü kendine ait bir mekan. Bu çözüm açık planlı okul yapılarında başa çıkılmaz bir sorun olan gürültü için iyi bir çözüm gibi görünüyordu. Üstelik derslik blokları arasındaki avlular, her biri kendisi gibi olan başka dersliklerle birlikte büyük bir mekanın içinde olma duygusunu da taşıyordu. Ana caddeye paralel, geçişli avlular mekanı. Gün boyunca değişmeyen ışık, maliyeti yüksek, bakımı zor güneş kırıcılar, perdeler gibi detaylardan yapıyı kurtarabilirdi. Hemen her ders için neredeyse kaçınılmazolan monitörlerin izlenebilmesiiçin ışığın azalması istenen birdurum. Yeni okul yapılan bugüne kadar bildiklerimizin biraz değiştirilmesinden daha farklı yapılar olacak diye düşünüyoruz.

Her derslik birimi kendi içinde sekiz mekana bölünebiliyor. Kullanma kararlarına bağlı olarak farklı sayı ve büyüklükler oluşturmak mümkün. Esnek, değiştirilebilir, dönüştürülebilir mekan kavramının karşılığı bu olmalı. Derslik bloklarının parçalı yapısı, neredeyse çevredeki diğer yapılar gibi bir blok düzenini oluştururken içeride, kendine ait özel bir mekanı kurabiliyor.

Bahçeden dersliklere doğru giderek kapanan ve özelleşen, dersliklerden bahçeye doğru giderek açılan ve herkesin olan akışkan mekan anlayışı kendisinden beklenenleri zorlanmadan, -mış gibi yapmadan yerine getiriyor.Bütün bu düşüncelerle geçirgen ekran'a yeniden bakıyoruz. Tam olıması gereken yerde. Bahçenin masalını yansıtarak artırıyor. Okul'un gerçeğini görebiliyoruz.

Görüntüler