Terminal yapılarının standartlığının yarattığı sıkıcılık yoksunluk duygusuyla başa çıkmayı deneyen tasarım, bölgenin zengin peyzajı, iklimsel özellikleri ve bu yöredeki turizm faaliyetinin spesifikliği aracılığıyla, projenin uluslararası havalimanları konvansiyonu sorunsallaştırmayı hedefledi. İnce-uzun köprü alanları -pier- ile göreli daha kısa-kalın salonların oransız boyutlarından koşullanan terminal yapılarında ortaya çıkan alışıldık kitlesel düzenlerinden başkalaşarak geliştirilen plan, iç alanların ve parçalı dış kitlelerin kendi aralarındaki boşluklarla, insan yapımı vadiler oluşturdu. Boşluklar, dışta bütün doğallığıyla, içte ise soyutlanmış biçimiyle bölgedeki mevcut peyzajın devamını sağladı. Yıllık 5 milyon yolcu kapasiteli terminalin, neredeyse sadece yaz sezonunda kullanılacak olması, gelen ve giden yolcunun ayrı katlarda öngörülen sirkülasyonu, iç alanlar ve farklı seviyeler arasındaki görsel akışkanlık ve ticari birimlerin cazip kılınması gibi veriler, diğer önemli girdiler oldular.

Strüktürel iddialardan uzak duran sistem, bir betonarme ızgara yapı ile ondan 2,50 metre koparak üzerinde standart profillerle inşa edilen çelik örtüden oluşturuldu. Yatayda ve düşeyde ana yapıdan kopartılarak tasarlanan örtünün, iki çatı arasında kalan boşluk ve güneş kırıcı elemanlarla kendi mikroklimasını yaratması ve rüzgara açılarak nefes alan sistemin, parçalı kitleler üzerindeki düzenli tekrarı aracılığıyla bütünsel bir sükunet oluşturması amaçlandı. Parlak malzemeler ve çok ışıltılı hacimler yerine, çıplak beton, doğal ahşap ve mat döşeme kaplamaları ile oluşturulan yüzeylerin koyuluğuyla loşlaştırılmış salonlar, yapının kitlesel kurgusu ile başlatılan sorgulamanın iç alanlardaki devamını sağladı. Yapıda kullanılan elektro-mekanik sistemlerin oluşturduğu yapısal ağın örtülmeden görünür kılınması adına, bu sistemin de mimari projenin bir parçası olarak tasarımı EAA tarafından yapıldı. Böylece bu yapının, alışıldık terminal yapılarındaki ehlileştirme ve domestikleştirme çabalarından uzak, korkusuzca çıplak ve kendi teknolojisini örtme motivasyonundan kurtulmuş bir strüktür olarak ortaya çıkması hedeflendi.

Yap-işlet-devret yöntemiyle açılan ihalenin süre kurgusundaki özellikten dolayı, Dalaman Havalimanı Dış Hatlar Terminal Binası’nın yapımı ve projelendirme hizmetleri paralel olarak yürütüldü. Tüm evrensel proje hazırlama pratikleriyle taban taban zıtlaşan bu durumun, mimari olarak manipüle edilebilme sınırları içinde kalması yönünde verilen uğraşla birlikte zaman zaman çok zorlaşan, yine de genel olarak keyif veren bu ilginç süreçteki tüm mimari hizmetleri üstlenerek kurgulayan EAA için bu proje hep özel bir konumda oldu.