Sinema, gerçekliğini anlatabilmek için mekanlarını oluşturmak zorunda olan ve koşullarını dayatarak varolan, gerçeklikle düşün arakesitinde benzersiz bir hayal dünyası. Gösterdiği şey sokaktaki gerçeklik olsa bile gösterme biçimi her zaman kurmaca. Gün ışığına tahammülü yok, yapay ışığa da. Önce bütün ışıklar kapatılacak, sonra kendi ışığı salınacak ortalığa. Önce bütün sesler kesilecek, sonra kendi sesi yayılacak ortaya. Dış dünyaya dair her türlü bağlantı kesildikten sonra başlayacak ve çıt çıkmadan izlenecek. Hakkında konuşurken, düşünürken ve yazarken o artık olmayacak, aklımızda kalanlarla yetinmek zorundayız. Görsellik üzerine kurulu bir olgunun görünmeyen mekanlarda ve ancak özel şartlarda görülebilmesi sinemanın mekanlarını da belirleyen bir özellik olmalı. Sıcak ve keskin ışığın altındaki makilerin arasında bitkilerle örtülmüş pergolenin gölge kuytusundan yeraltına uzanan merdivenlerden indikçe güneşten, ışıktan ve sıcaktan uzaklaşıyoruz dışarıya dair aklımızda kalanlar azalıyor. İçine girdiğimiz mekan dışarıya inat kendi gerçekliğini seriyor önümüze. Karanlık, sessizlik ve serinlik artıyor. Üzerimizdeki ve karşımızdaki ışık dışarıya dair olanı son kez hatırlatıyor. Yan neflere geçerken yeni bir dünyaya da geçiyoruz. Işığın girmediği yerler kendi ışıklarıyla açılıyor önümüzde. Işıklarıyla ve sesleriyle kendi mekanlarında gerçekliğini anlatıyor sinema.