Bir kongre daha mı? Yine mi kapanan yollar, trafik, İstanbulluya işkence? Ama belki bu sefer başka türlü olur, şu “İstanbullu'nun katılımı” hikayesi sağlanabilse, biraz da onlara yönelik düşünülse niye onlar için de bir eğlence haline gelmesin? Gel gör ki, İstanbullu n'apsın asık suratlı panelleri, sonu gelmez-anlaşılmaz tartışmaları? İyi de o, bu kongrenin bir yüzü, sanki kongreciler buraya gece gündüz mimarlığı kurtarmaya mı geliyorlar, hem bu mimarlık karanlık kongre salonlarında hazırolda kurtuluyor mu bakalım? Onların da derdi aynı zamanda gelmişken İstanbul'u görmek, hareketliliğine karışmak, eğlenmek gezmek değil mi? Ne yani doktorlar habire güney sahillerinde kongre yapıyorlar, bir allahın kulu sunuşlara bakmayıp doğruca denize-eğlenceye koşuyor da iş mimarlara gelince mi asık suratla dünyayı kurtaracağız. Onun yerine eğlenceyi biraz kongrenin içine soksak. Ne olur biz de şu mimarlığı biraz hafife alabilsek, dalga geçebilsek şu kendi ciddi halimizle. İşte İstanbullu hafife alıyor zaten, hatta hiç ciddiye almıyor, bunu görmemek için kör olmak gerek. Madem dialog lazım, meşruiyet filan, biz de bıraksak dünyanın en iyi kongresi hırsını, biraz eğlenmeye, eğlendirmeye baksak, hem de işimizi yaparken, bunca güzel maketler posterler gelecek hazır. Hem böyle böyle bakarsın İstanbullu da alışır, hatta ciddiye almaya başlar şu mimarlığı, “yahu bundan sonraki kongreleri mimarlar düzenlesin bari” der hiçbir şey olmasa.

Neyse işte böyle; köylüsü, kentlisi, kongrecisi, çoluğu, çocuğu panayır gibi bir kongre, karanlık odalarda tartışmalar sürsün yine, bildiriler hararetle sunulsun, hem böyle belki daha fazla izleyici çeker. İşte bir yandan da biraz eğlence, ama ŞAKAYLA KARIŞMASIN.