1933 yılının Mimar degisinden bir alıntı:

“Bu bina İstanbul’da Mısırçarşısı kapısında Tahmis Sokağı'nın köşesindeki Kurukahveci Mehmet Efendi Mahdumları ticarethanesidir. Inşaata başlamazdan evvel, müessesenin sahipleri tarafından binanın her türlü medeni ve sıhhi şeraiti haiz olması arzusu izhar edilmiştir. Mesleki tetkikat için Avrupa’da bulunduğum sıralarda bu kabil müesseseleri gözden geçirdim…ve mahalli ihtiyaçlara da tekabül edebilecek tarzda müessesenin şimdiki şeklini tesbit ettim.” Mimar Zühtü Başar.

Anlaşılan o ki; işveren ve mimar, konuyu, artık günümüzde pek raslanmayan biçimde ciddiye almışlar. Sonuçta gerçekten, kentimizin mimari mirasına katılan çok nitelikli bir yapı ortaya çıkmış. Yapı hala orada ve görülmeye değer.

Mahdumlar, bizden Dudullu’daki fabrikalarının önüne, fabrikaya bitişik bir yönetim yapısı istediklerinde biz de aynı ciddiyeti sürdürdük. Her katta farklı işlevler, farklı mekan gereksinmeleri vardı. Bu talep, standart cepheli, katları birbirinin replikası olan bir yapı yerine daha hareketli bir çözüm gerekiyordu.

Çevrenin, bir sanayi gettosu gibi tekdüze gelişimine de eleştiri olabilecek nitelikte, dolu-boş dengeleri farklı dilde düzenlenmiş geometri tabanlı bir öneri geliştirdik.

Yetmiş yıl öncenin artdeco anlayışına dayalı yapı kimliği ile ilişki kuran bir “microchip” tasarım oldu.

Dolu cepheler düz sıva, saydam bölümler saydam cam olarak önerildi. Tasarımın özgün görünüşüne karşın hiç bir zorlama yok.

Ofisin bodrum katında, dünyada bile bi-iki tane benzeri olan bir “Kahve Müzesi” tasarlandı.