Cihangir'de 4 m cepheli, 8 m derinlikli, bitişik düzen bir parseldeki “küçük ev” diye anılan, çevredeki herkesin gözdesi sevimli kent evinin, yeni imar düzenine göre, konut olarak düzenlenmesi sürecinde (eski eser tescili olmamasına karşın) kent belleğine saygı duyarak, hep orada imişcesine, güne, duruma, çevreye uyup boy atması ilkesi benimsendi.

Bu tavır; eskiyi yeniden farklılaştırmayı , ciddi bir tasarım sorunu çözmeyi gerektiriyor.çözüm için eski ile yeni arasında; yani küçük ev'i oluşturan alt üç kat ile onun mevcut çizgilerini sessizce izleyen eklenti üç kat arasında, + 900 m. kotunda Boğaz ve cadde yüzleri cam olan bir ara “bahçe katı” oluşturuldu.

Böylece işlevsel olarak da ailenin üst katlardaki özel yaşam alanı ile alt katlardaki dışa dönük yaşama ve çalışma alanları, bir sera iç bahçe ile ayrılmış oldu.

Uygulama sürecinde, parselin darlığı gözönüne alınarak yan sağır duvarlar, tümüyle 15 sm'lik perde olarak döküldü. Bu duvarlar içeride brüt beton olarak bırakıldı. Daha yumuşak olması istenen iç bölmeler ise alçı ve akçaağaç olarak bitirildi.

“Küçük ev” düşeyde bahçeli bir eve dönüşerek çağa ayak uydurdu ve kentsel belleğe saygılı bir biçimde Cihangir'deki yerine geri döndü.

“…Bitişiğindeki yüksek yapılar arasında tek başına kalarak bütün içindeki anlamını yitirmiş küçük bir yapıyı anı olarak tutup, duyarlı ve ustalıklı bir çözümle yapının kaçınılmaz ‘boy atışını' ve sonuçta çevresine ait olmasını sağlayan Haydar Karabey'in Cihangir E Evine, Yapı Dalı ödülü verilmesine oybirliği ile…” gerekçesi ile, 4. Ulusal Mimarlık Sergisi, Yapı Dalı ödülü'nü aldı.