Işıkkent Eğitim Kampüsü, yeni nesil diye adlandırılabilecek öğrenim kurumlarından biri, 1200 öğrencilik bir kapasitesi var. Arsanın çevresel verileri henüz belirgin bir bağlam oluşturmadığı için, aynı işverene ait olan çevre arazide bir makro plan hazırlama gereği duyduk. Daha önceki deneyimimizden yararlanarak verili programı yorumlamak, zorlamak olanağı bulduk. Böylece, işin başında önümüze konan standart eğitim programına; öğrenci kulüpleri, 240 öğrencilik bir yurt, kapalı spor salonu ve yüzme havuzu, büyük bir mültimedya öğrenim merkezi (2.300 m²), oditoryum (800 kişi) ekledik. Daha da önemlisi programa; içinde resim, heykel, seramikten öte cad-cam, video atölyeleri olan bir sanat-tasarım merkezi ile bale, dans, müzik ve diğer sahne sanatlarının yeraldığı bir sahne-görüntü sanatları merkezi kattık. Kampüste, öğrenci başına 20 m² kapalı, 20 m² açık alan düzenlemesi düşmektedir. Yapılar, ortalarında geniş ve korunaklı bir bahçe oluşturacak biçimde bir sosyal omurga üzerinde eklemlendirilmiştir. Önemli bir çekim odağı oluşturan öğrenim merkezini de içeren omurga tüm okul bireylerinin birbirlerini tanıyıp ilişki kuracakları bir sosyal eksen, bir ana cadde gibi kurgulanmıştır. Toplanma alanları, yemekhane, sosyal kulüpler, spor merkezi, alışveriş birimleri, revir, sergi alanları, yurt holü, sanat merkezi ve oditoryum bu “ana cadde” üzerinde yer almaktadır. Okul sistemi, bir kent modeli gibi kurgulanmış, bu ana caddede yaşanacak deneyler ile sosyal davranış modelleri edinilmesi amaçlanmıştır. Ortadaki bahçe, öğrencilerin sürekli iletişim içinde olacakları ve çevreyi yeniden üretecekleri bir mekan olarak kurgulandı. Mimari dilde “yalınlık” arandı, gevezelik edilmedi; pedagojik bir katliam olan ve okul yapısı denince hemen akıla gelen “Disneylandvari” tuhaflıklar üretilmedi. Okulun hiyerarşi yaratan bir ana girişi, resmi bir tören alanı yoktur. Her işlev için gerekli yerde ve sayıda giriş vardır. Eğitimi tüm mekana yaymak amacıyla koridorlar derslikler kadar geniş tutulmuş, çatı ışıklıkları ile yaşanabilir hollere dönüştürülmüştür. Derslikler ile bu holleri ayıran duvarlar yoktur. Ayırım, sökülebilir ve saydam pano-dolap sistemleriyle sağlanmıştır. Böylece dış duvardan dış duvara iç mekan yeni gereksinmelere göre her an sökülüp yeniden kurgulanabilir, iç mekanda istenen esneklik ve saydamlık sağlanabilir. Olağan eğitim süresinde, standart eğitim blokları, ders saatleri sonrasında kapatılabilir. Gerekirse yönetim blokları, spor, sanat, öğrenim merkezi, oditoryum, yurtla da bağlantılı olarak akşam saatlerinde kullanılabilir, dış çevreye hizmet verebilir. Aynı ayrım yaz-kış işletimleri için de geçerlidir. Yaz boyunca açık tutulabilecek bu mekanlar ana omurganın kuzeyine alınmıştır. Yapılarda; dayanıklı, nitelikli, çağdaş malzemeler kullanılmıştır. Doğal bileşenli veya polivinil döşeme, taşyünü asma tavan, darbe emici ve diğer ses izolasyonu, duvar örtüleri ve pinboard’lar, cubicle tuvaletler, panik kollu yangın kapıları, güvenlik donanımlı (örneğin duşlu) laboratuvarlar, gerekli değerde aydınlatma düzenleri ve tüm bölücü elemanlar malzeme ve renk konularında danışmanlık alınarak özel olarak tasarlanmıştır. Engelliler için yaşamı kolaylaştırıcı ögeler; rampa, wc ve asansör önerilmiştir. İşverenin Çimentaş olması bazı malzemelerin kullanımında belirleyici oldu. Brütbeton, Çimstone, Gazbeton gibi… Cephede kullanılan gazbetonun zamana ve dış koşullara dayanabilmesi için, özel bir ürün geliştirme çalışması yapıldı, sertleştirildi. Ancak; bu malzeme tercihleri, ayrıntılara ve konuya verdiğimiz önem, olağanüstü bir proje çalışması sürdürmemize neden oldu. Mimari proje üçyüzü aşkın paftadan oluşuyor. Sonuçta, yapıların esas kullanıcıları olan çocuklar ve eğitimciler tarafından çok güzel “doldurulduğunu”, yaşandığını görmek heyecan verici… Bu iş, yeni nesil okullar için çok özel bir örnek oluşturdu. Meslek dışı medyada da çokça yayınlanıp tartışıldı.

Haydar Karabey